Rozdział 3

Rodzina Lynch - Narrator -

 Załamana rodzina wróciła do domu, nikt nie miał najmniejszej ochoty na rozmowę. Dobrze wiedzieli, że sytuacja, która stała się nie dawno na zawsze odmieni ich życie. Wspólnie usiedli w salonie i zastanawiali się, co dalej będzie.

Rodzina Lynch - Ross-

- To wszystko to moja wina - w chłopaku coraz bardziej zaczęło wzrastać poczucie winy

 -Ross.... O czym ty mówisz? - Odparła zaskoczona Rydel

-Ty niczego nie rozumiesz! Gdybym wtedy nie pojechał do Laury nic takiego by się nie stało! Rodzice zostaliby w domu i dalej by żyli. Przepraszam.... Nie wiedziałem, że tak to się skończy. Ja naprawdę nie chciałem.

- Ross w tej chwili przestań tak mówić! To nie twoja wina!  - krzyknął zdenerwowany Riker

-W tej chwili musimy pomyśleć nad pogrzebem - odparł zasmucony Ryland.

- Nie mam na razie do tego głowy idę do siebie - oznajmił Ross kierując się po schodach do swojego królestwa.

W tym samym czasie - Rodzina Marano - Laura

 Od godziny próbuję dodzwonić się do Ross'a. Jakiś czas temu wybiegł z domu nic mi nie mówiąc. Zamierzam iść do niego dowiedzieć się, co się stało.   Kiedy podeszłam do drzwi domu było nadzwyczajnie cicho, zawsze było słychać kłócących się chłopaków lub Rydel. A teraz cisza. Postanowiłam delikatnie zapukać w drzwi. Po krótkiej chwili otworzył mi Rocky. Nic nie mówiąc weszliśmy do salonu. Zastałam tam moich przyjaciół całych zapłakanych brakowało mi jednak wśród nich Ross'a.

-Powie mi ktoś, co się stało? - Odparłam trochę zirytowana obecną ciszą

-Laura. Chodzi o to, że nasi rodzice mieli wypadek i zginęli na miejscu - zaczął tłumaczyć zaskoczonej dziewczynie Rocky. Chciał pokazać, że nie odczuł tego tak mocno. Ale widać było, że z każdą chwilą coraz mniej mu to wychodziło. Laura przytuliła go z całej siły. Mimo iż chłopakowi podobała się taka bliska obecność Laury nie miał teraz głowy o myśleniu o tym. Cieszył się, że ma ją przy sobie.

 -Gdzie jest Ross? Wybiegł ode mnie z domu nic nie mówiąc - zapytałam po krótkiej chwili

 - Ross obwinia się o wypadek twierdzi, że gdyby nie on to do niczego by nie doszło - oznajmił Riker

 -Ale przecież to nie jego wina! - Zaczęłam protestować

 -Jak możesz to idź do niego jest u siebie w pokoju. Nie jest w najlepszym stanie. Wytłumacz mu wszystko na spokojnie może zrozumie.

 -Już do niego idę - powiedziałam kierując do pokoju blondyna. Delikatnie zapukałam, lecz kiedy nie otrzymałam odpowiedzi to po prostu weszłam do pokoju. Rossy siedział na łóżku pod kocem, oczy miał całe spuchnięte a koło niego walała się sterta porozrzucanych chusteczek. 
-Rossy zrozum to nie twoja wina, nie jesteś niczemu winny - odparłam przysuwając się do blondyna. Nie zareagował na moje słowa, dalej szlochał.
-Spójrz na mnie, spójrz mi prosto w oczy - dopiero po moich słowach blondyn podniósł delikatnie głowę. Wtuliłam się w niego. Rozumiałam jaki ból przeżył. Siedzieliśmy tak bardzo długo. Chłopak w tym czasie przestał płakać choć jego oczy były dalej czerwony i napuchnięte. 
-Zejdźmy na dół - powiedziałam przerywając uścisk
-Muszę? 
-Tak, twoja rodzina martwi się o ciebie. Dla każdego jest to ciężka sytuacja - mówiąc to udałam się w stronę salonu gdzie siedziała reszta rodziny. Blondyn niechętnie poszedł za mną. 

Rodzina Lynch - Rydel - 
-Rossy..cdn..

Rodzina Clark - Narrator -
               Nowa postać --> Rozalie Clark

Jedyna krewna Emily i Katy. Mieszka w L.A. Bardzo chętnie przyjęła nasze bohaterki do siebie. Nie ma męża ani dzieci. Jest miłą ,pomocną osobą. Pracuje na dwie zmiany, bardzo rzadko bywa w domu.



Nasze bohaterki siedziały właśnie w samolocie lecącym do L.A. Zostawiły za sobą swoje rodzinę miasto, a także wszystkie rzeczy. Nie miały niczego oprócz nadziei, że będzie lepiej.

Rodzina Clark - Katy-

Kiedy wylądowałyśmy nerwowo zaczęłyśmy rozglądać się za naszą ciocią. Po krótkiej chwili zauważyłyśmy ją, od razu podbiegłyśmy do niej i się mocno przytuliłyśmy.

-Ciociu jak dawno cię nie widziałam - zaczęłam temat, kiedy się oderwała
-Ja was też, strasznie wyrosłyście. Chodźmy do domu tam na spokojnie porozmawiamy.

 Wsiadłyśmy do samochodu i pojechałyśmy do naszego nowego domu. Był on jednopiętrowy, ściany miał koloru kremowego. Posiadał duży ogród, w którym znajdowało się dużo zieleni.

-Dziewczynki jak sobie z tym radzicie - zaczęła nasza opiekunka

-Dobrze nawet - odparła Katy

-A macie jakieś rzeczy przy sobie? 

-Niestety nie, wszystko zostało w mieszkaniu.

-W takim razie musimy jechać na zakupy, ale może najpierw obejrzyjcie swój pokój.

Poszłyśmy w stronę, w którym pokazała nam ciocia. Pokój był duży, ale całkowicie pusty. Nic w nim nie było.

- Musicie sobie wybrać rzeczy do pokoju, bo nie wiedziałam, co lubicie.

---------------------------------------------
Mamy kolejny rozdział...
Następny pojawi się w sobotę.
Dziękujemy za wszystkie komentarze ♥
Mamy nadzieję, że jeszcze nas odwiedzicie. ^_^